31.05.2015

Rousseau ne güzel demiş!

Tarihte ilk kez bir toprak parçasının etrafını çitle çevirip burası benimdir diyen ve buna inanacak kadar saf insanlar bulabilen ilk insan, uygar toplumun gerçek kurucusu oldu. O zaman biri çıkıp çitleri söküp atacak ya da hendeği dolduracak, sonra da insanlara; sakın dinlemeyin bu sahtekarı, meyveler herkesindir, toprak hiç kimsenin değildir ve bunu unutursanız mahvolursunuz diye haykırsaydı işte o adam insan türünü nice suçlardan, nice savaşlardan, nice cinayetlerden kurtaracaktı.

Jean Jacques Rousseau

Share:

Haziran'dan Bağzı Şeyler

Geziyi unutma! Gezi bana iktidardan  arta kalan cumhuriyetin, sosyalizmle onurlandıracak sosyalist devrimin ön hazırlığı niteliğinde olduğunu hissettirmişti. Sınıfsız sınırsız yaşamak mümkün, başka bir dünya mümkün eğer ...

Parktaki ağaçlar için başlayıp, hükumet'in politikalarını beğenmeyen insanların seslerini duyurmak istemesidir gezi. Burada biz de varız! burada biz yaşıyoruz demek. Biz sizi tanımıyoruz cevabı almaktır gezi Ankara'da Polis tarafından 3 metre mesafeden başından vurularak öldürülen Ethem Sarısülük gibi. Antakya'da polis tarafından kafasından vurularak can veren Abdullah Cömert gibi. Ümraniye'de  kalabalığın içine dalan bir taksi tarafından, ezilerek can veren Mehmet Ayvalıtaş gibi
Adana’'da ki direniş sırasında, köprüden düşerek can veren polis memuru Mustafa Sarı. Lice'de öldürülen Medeni Yıldırım hiçbiri unutulmadı unutulmayacaklar tıpkı Denizleri, Mahirleri, Erdalları unutmadığımız gibi. Eskişehir'de öldürülen Ali İsmail Korkmaz'ı da unutmadık, biber gazı kapsülüyle yaralanan, ölüme 269 gün meydan okuyup, 15 yaşında 16 kilo bir biçimde hayatını kaybeden Berkin Elvan'ı da unutmadık. Hatay'da öldürülen Ahmet Atakan'ı unutmadık. Özgürlüklerini savunan insanlar ölmezler. Bu çocuklar ölmedi, öldürüldüler. Biz halkız bir ölür bin doğarız ama bu çocukların katilleri, azmettirenleri neden bulunamadı, suçlu kim? Dünyanın en barışçıl eyleminde neden binlerce insan yaralandı, suçlu kim?

İlk polis şiddetinden sonra sokaklara döküldük. İzmir de kişi başına düşün gazdan payımı aldım. Gaz yüzünden de gözyaşı döktüm Tv'de yaralananları ve hayatını kaybedenleri görünce de gözyaşı döktüm, Fenerbahçe maçında taraftarların "Ali İsmail Kormaz Fenerbahçe yıkılmaz" dediğinde de gözyaşı döktüm. Anladım ki insan olmak gözyaşı dökmeyi bilmeyi gerektiriyormuş. Kolayca duygusal'a bağlayabiliyorum kendimi...

Özgür birey olarak yaşamıma müdahale edilmesini istemediğim için eylemleri destekledim. Siyasi partilerin örgütsüz olduğunu da gördüm. Birbirini tanımayan insanların birbiriyle dayanışmasını da gördüm, Haziran meclisleri ya da park forumları olayından çok etkilendim bence yerel de böyle yönetilmeliyiz. Yani yönetime herkes katılmalı. Yaşadığımız yere bir şey yapılacaksa bu orada yaşayanların isteği doğrultusunda yapılmalı. Rant için değil! Halk için!. Unutmayalım ki bu ülke bizim yani halkındır. 2013 Haziranından bağzı fotoğraflar...

Fotoğraflarla Gezi












Biraz da orantısız zeka











Haziran güzeldir...
Share:

25.05.2015

Güneşi İçenlerin Türküsü

Bu bir türkü:- 
toprak çanaklarda 
güneşi içenlerin türküsü! 
Bu bir örgü:- 
alev bir saç örgüsü! 
                         kıvranıyor; 
kanlı; kızıl bir meş'ale gibi yanıyor 
                                      esmer alınlarında 
                          bakır ayakları çıplak kahramanların! 
Ben de gördüm o kahramanları, 
ben de sardım o örgüyü, 
ben de onlarla 
                     güneşe giden 
                                        köprüden 
                                               geçtim! 
Ben de içtim toprak çanaklarda güneşi. 
Ben de söyledim o türküyü!

Yüreğimiz topraktan aldı hızını; 
altın yeleli aslanların ağzını 
                                        yırtarak 
                                              gerindik! 
Sıçradık; 
            şimşekli rüzgâra bindik!. 
Kayalardan 
            kayalarla kopan kartallar 
çırpıyor ışıkta yaldızlanan kanatlarını. 
Alev bilekli süvariler kamçılıyor 
                             şaha kalkan atlarını! 


                    Akın var 
                                güneşe akın! 
                        Güneşi zaptedeceğiz 
                                güneşin zaptı yakın! 


Düşmesin bizimle yola: 
evinde ağlayanların 
                            göz yaşlarını 
                                        boynunda ağır bir 
                                                                zincir 
                                                                    gibi taşıyanlar! 
Bıraksın peşimizi 
            kendi yüreğinin kabuğunda yaşayanlar!

İşte: 
        şu güneşten 
                        düşen 
                               ateşte 
                                    milyonlarla kırmızı yürek yanıyor!

Sen de çıkar 
göğsünün kafesinden yüreğini; 
şu güneşten 
                düşen 
                        ateşe fırlat; 
yüreğini yüreklerimizin yanına at! 


                          Akın var 
                                  güneşe akın! 
                          Güneşi zaaptedeceğiz 
                                  güneşin zaptı yakın! 


Biz topraktan, ateşten, sudan, demirden doğduk! 
Güneşi emziriyor çocuklarımıza karımız, 
toprak kokuyor bakır sakallarımız! 
Neş'emiz sıcak! 
                kan kadar sıcak, 
delikanlıların rüyalarında yanan 
                                                o «an» 
                                                    kadar sıcak! 
Merdivenlerimizin çengelini yıldızlara asarak, 
ölülerimizin başlarına basarak 
                                            yükseliyoruz 
                                                        güneşe doğru!

Ölenler 
        döğüşerek öldüler; 
                              güneşe gömüldüler. 
Vaktimiz yok onların matemini tutmaya! 


                          Akın var 
                                      güneşe akın! 
                          Güneşi zaaaptedeceğiz 
                                      güneşin zaptı yakın! 


Üzümleri kan damlalı kırmızı bağlar tütüyor! 
Kalın tuğla bacalar 
                    kıvranarak 
                                ötüyor! 
Haykırdı en önde giden, 
                            emreden! 
Bu ses! 
        Bu sesin kuvveti, 
                             bu kuvvet 
yaralı aç kurtların gözlerine perde 
                                                     vuran, 
onları oldukları yerde 
                                durduran 
                                      kuvvet! 
Emret ki ölelim 
                   emret! 
Güneşi içiyoruz sesinde! 
Coşuyoruz, 
           coşuyor!.. 
Yangınlı ufukların dumanlı perdesinde 
mızrakları göğü yırtan atlılar koşuyor! 


                           Akın var 
                                       güneşe akın! 
                           Güneşi zaaaaptedeceğiz 
                                       güneşin zaptı yakın! 
  


Toprak bakır 
            gök bakır. 
Haykır güneşi içenlerin türküsünü, 
Hay-kır 
        Haykıralım! 


    Nazım Hikmet Ran
Share:

13.05.2015

Her Gün İnsan Olmaya Karar Vermek


Bir şeyleri anlamaya başladığımdan beri "bunu alsam daha fazla mı harcamış olurum?" diye sormadığım tek gün yok. Diğer taraftan da paralarını nereye koyacakları şaşırıp, ayakkabı kutularına depolayanlar, banyo liflerine depolayıp parayla abdest alan insanlar var. Her gün tekrar komünist olmaya karar verirken, diğer insanlar neden komünist  olmuyor? Anlamıyorum. 
İnsanların, her gün insan olmaya karar vermesi gerek. Eminim...
Share:

9.05.2015

Biraz benden!

Bazen düşünüyorum da benim gibi birine bir kalem, kağıt ve güvende olduğunu bilmek yeterli. Az da olsa benim gibi insanların olduğunu bilmek ...

Güvende olduğunu bilmekten kastım, Mesela hastane, ilaç, tedavi tamamen ücretsiz olmalı "paran yoksa öl" anlayışında olmamalı. Aynı şekilde eğitim sistemimiz çökmüş bir vaziyette fırsat eşitliği yok. Sigorta denen şey için insanların çoğu istemediği işlerde çalıştığı hatta sigortasız çalışanların(çalıştıranların) olduğu adaletsiz bir dünyada yaşıyoruz. İnsanların eşit olduğu tek şey "ölüm" ya iki metrekare toprağa girer biz insanoğlu yada küllerimiz savrulur etrafa. Ölümden öte köy yok ne de olsa.

Bazen sadece yazarak ve yiyeceğimi üreterek yaşama fikrini isteyerek düşünüyorum. Yüzüme mutluluk misafir geliyor.(Çok durmuyor hasta ziyareti gibi daha çok.) Üretim kısmını biraz da olsa gerçekleştirdim. Kendi yiyeceğimi üretme konusunda ilk deneyimim ama son olmayacağını biliyorum. Toprakla uğraşma gerçekten huzur veriyor. (Fakat elimizden geldiğince etrafı beton yapmak için çok çalışıyoruz, Etrafı surlarla çevrili sitelerde duvarların içine kendi isteğimizle kendimizi hapsediyoruz. Hayatın doğa da toprak da olduğunu bildiğimiz halde. )Yiyeceğini üretmek yetmez para da lazım tabi. Belki de dünyaya en çok zararı olan kişi parayı bulan adam başka icat edecek bir şey bulamamış parayı bulayım da herkesin fiyatı olsun demiş herhalde. Takasın gözünü seveyim bir kilo domates'i beş adet yumurta ile takas et mesela tabii bu da bu sistemle ve bundan sonra da olacak bir şey değil. Hayal diyeceğim de hayallerin gerçekleşme ihtimali var. Bu bir ütopya.

Ülkem de siyaset; siyasilerin ceplerini doldurmak için toplumun değerleriyle, toplumu kandırma  sanatıdır. Atatürk' e puta  tapar gibi tapan insanların olduğu gibi Atatürk'ün devrimlerini ve ilkelerinin benimsemiş insanlar da var. Az biraz tarihle ilgilenen biri bilir ki "tarihte dönemi dönemin şartlarına göre değerlendirilir." M. Kemal'in devrimleri ve ilkelerinden kopmuş, simgesinde altı ok olup, altı ok'u benimsememiş bir partiye sadece Atatürk kurdu diye oy veren insanların yaşadığı bir ülkeyiz. Tabii ki de M. Kemal partisi olduğu için oy verebilirler. Herkesin kedi kararıdır.Ben bu kişilerin Atatürk'ü gerçek anlamda anladığını düşünmüyorum. Yazdıklarım kişisel düşüncemdir. Atattürk'ün partisi olduğu için ya da "oylar bölünmesin" (seçim sloganı yapılabilir) mantığıyla hareket eden insanlar lütfen gerçekten desteklemek istediğiniz partiye oy verin. Bunu dediğim için vatan haini ya da bölücü değilim. Sadece benim oyun bölünsün arkadaş. Bıktım ya her seçimlerden önce herkesin dilinde "oylar bölünmesin" tekrar yazıyorum benim oyum bölünsün.

Biraz Cumhuriyet Halk Partisiyle ilgili çeşitli kaynakları da okudum. Mesela Çok partili dönemden, seksen darbesine kadar oyları %25 altına düşmemiş. 1977 genel seçimlerinde Chp %41 ile en yüksek oyu almıştır, başında ise Ecevit vardır.

M. Kemal Atatürk hayatım da özel bir yere sahiptir. Emperyalizme karşı ilk zaferi kazanmıştır. Gericileştirilmeye çalışılan Cumhuriyet'e gözlerini açmış biriyim. Ve ne şanssızım ki On-bir yaşından beri aynı zihniyet tarafından yönetiliyorum. Benden büyük olanların durumu da farklı değildir.

Siyasette solun iktidar olması zordur. Dünya genelinde de bu durum böyledir. Bilgi, birikim susar, para konuşur sistem budur.

Tekrar yazıyorum vatan haini ya da Chp karşıtı değilim. Kaldı ki küçükken babaannem'in evine gittiğimde direk yukarıdaki kata çıkardım. Mutfağın üst katı babamın odasıymış. Yüzlerce kitap ve kapıdan girip sola baktığımda duvar da çerçeveli şekilde asılı Bülent Ecevit'in resmi vardı. Yani anlayacağınız CHP iyi de (iç)çevresi kötü.

Bu yazıyı sadece kendimi rahatlamak için yazıyorum. Bir nevi terapi. Bu paragrafa "geleceğe not" diyebiliriz. Cumhuriyeti kaybederseniz, çocuklarınıza nasıl hesap vereceksiniz. Size "ne güzel bir yerde ve ne güzel yaşamışsınız" dediklerinde, nasıl sahip çıkamadık diyeceksiniz? Benim için bu deli adam kendi çapında direnmiş, söylemiş, yazmış(yazmış kısmı bu paragrafta bun cümleden sonraki cümlelerim için) deseler yeterli. Yazmış olmak için değil, inandığım için yazıyorum. Gelecekte benim için "herkesin AKPak dediğine bu adam hepsi aynı bok(yok yok! Bok değil, bok altından daha değerli olmasa ne domates olur ne de başka bir şey bok değerlidir.) kara,kötü demiş. Güçlünün yanında değil sadece inandığının yanında durmuş. Çoğunluk hülog'ken bu adam hırsıza hırsız, katile katil demiş. Yalnız kalmaktan korkmamış. Suriye'de Esad'a katil derken, bizdeki de katil demekten çekinmemiş. Hayatı boyun dik durmuş, boyun eğmemiş" desinler yeter. Ben bunları yazarken, binlerce hatta yüz-binlerce okuyucusu olan satılık kalemler, her gece başını yastığa koyduklarında haykıran vicdanlarının sesini de duymamazlıktan gelebilecekler mi ? Bu gün yaşadıklarımızdan ülkemizde yaşayan herkes sorumludur. "Dünya kötülük yapanlar yüzünden değil, hiçbir şey yapmadan durup izleyenler yüzünden tehlikeli bir yerdir" demiş Einstein. Haklı da.

Herkesin kendi görüşü ne de olsa. Birilerine yaranmak için yazmıyorum ki öyle olsa blog yazmam. Sadece düşündüğüm ve istediğim şeyleri yazıyorum. İnsan evrende düşündüğü kadar yer tutar.

Siz yazdıklarımı okuyun ciddiye almasanız da olur. Ya da ciddiye alın, beni neden ilgilendirir ki.

 




Share:

6.05.2015

Kitap: Gülünün Solduğu Akşam - Erdal Öz


"herkes ne zaman ölür
elbet gülünün solduğu akşam."
turgut uyar


Üç gündür her gece biraz biraz okuyorum. Erdal Öz okuyorum. Gülünün solduğu akşam. Zamanlamam da iyi asıldıkları gün olan 6 Mayıs da kitabı bitirdim. Roman değil, kurgu da değil. Anlatı diyebiliriz. Ki zaten kitabın üzerinde de “anlatı” diye yazıyor.

Anlatımız Mamak Cevaevinde başlıyor 30.6.1972 Erdal Öz ile Deniz'in ilk görüşmesi. Aradan 3 ay geçecek Deniz Gezmiş ile bir görüş günü karşılaşacaklar. Deniz ile çay ocağında edebiyattan konuşacaklar. Sonra Deniz, “Ernesto'yo güzel yazmıştın. Sen iyi belgeliyorsun. Belgeye dayalı şeyler yazmalısın. Yazmalısın. Bizide sen yazmalısın” diyor.
...


Deniz Gezmiş Anlatıyor bölümünden bir kaç alıntı.

“Yürü, dedim.
Arabasına bindik.
O sıra mahalle halkıda toplanmış gürültümüze.
Biri de, elinde silah üstümüze geliyor.
At o silahı elinden! Dedim gelene.
Attı silahı yere.
Dağılın! Dedim kalabalığa.
Kalabalığın ayaklarınınn dibine, yere birkaç el ateş edince çil yavrusu gibi dağıldılar.
Niyetim gidip Yusuf'u bulmak.
...

vurduk kayseri yoluna.
adam soruyor yolda: kimim? neyim?
adımı söyleyince çok şaşırdı. hiç beklemiyordu.
karısının eline bilerek ateş etmediğimi söyledim.
baktım da, kızgın değildi bana ama şaşkındı.
astsubaymış.
cebimde 525 liram vardı. 25 lirasını kendime ayırdım. 500 lirayı astsubaya verdim.
sigaram kalmamıştı. sigarasını aldım.
kar yine başlamıştı.
...

o sahneyi çok iyi somutladım:
idam günü gelip çatınca o sevdiğim, alıştığım giysileri giyeceğim: postallarımı, parkamı.
beyaz ölüm gömleğini giydirmek isteyecekler, giymeyeceğim. kesin. direneceğim ve giymeyeceğim.
öyle her zamanki eyleme gidiş tavrımla gideceğim.
yok, tıraş falan da olmayacağım.
gidip, oturup önce bir sigara yakacağım orada.
sonra demli, sıcak, güzel bir çay içeceğim.
ha bak, rodrigo'nun o ünlü gitar konçertosunu dinlemek isterim orada. bak, bunu çok isterim. sanırım, asılacak bir insanın son isteğini geri çevirmezler. bunu isteyeceğim.
...

Yusuf Aslan Anlatıyor bölümünden birkaç alıntı.

Sivas Emniyet Müdürü, yaşamamdan umudu kesmiş olmalı ki, ölmeden önce ifademi almaya çalıştı. Görevini eksiksiz yapmaya çalışıyordu. Ameliyat masasındaydım vebaşıma dikilmiş sorular soruyordu.
Nereye gidiyordunuz?
Diyarbakır dolaylarına.
Ne yapacaktınız orada?
Sığınabileceğimiz bir köy bulursak orada kalacaktık, olmazsa dışarı çokacaktık.
Komünist bir ülkeye mi sığınacaktınız?
Komünist olmayan bir ülkeye gidecektik.
Böyle sormuştu, böyle söylemiştim. İfademde yazılıdır bunlar.

...

buraya, mamak cezaevi'ne gelmeden iki gün önce babamla konuştum. burada görüş olmadığını söyledim.
"belki bir daha görüşemeyiz baba, bu son görüşmemiz olabilir." dedim.
çok üzüldü.
"ben bir adamını bulurum." dedi.
kalktı. sendeledi. düştü yere. gözleri bana dikilmişti. çıkardılar.
ağzından kan gelmiş dışarıda; ağlıyormuş. üzüntüden mide kanaması geçirmiş. hastaneye kaldırmışlar.
...

Mete ve irfan'ın işkence bölümlerini okurken sayfalar ıslandı gözyaşlarımdan. Okurken hayranlık duydum, yüreğim parçalandı, inanmak istemedim olacaklara, korkulanın olduğunu bildiğim halde. İşkencelerin anlatıldığı sayfaları okurken. Yaşar Kemal 'in Merhaba şiiri geldi. “Zulümlerde işkencede ölümde bükülmeyen kola güce merhaba” diye yazıvermişim kitaba artık nasıl bir ruh halim vardı bilemiyorum. O bölümü bitirdikten sonra

Kitabı ”Avukatlar Askeri yargıtay ikinci dairesine başvurarak kararın bozulmasını isterler. Askeri yargıtay kararı bozar, ancak üç kişinin idamını yerinde görür. Bunlar Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan, Hüseyin İnan'dır. Olay TBMM'ye de gelir. Meclis Konuyu görüşme kararı alır. Meclis'te senato da konu görüşülür. Adalet Partililerin tam olarak katıldığı oturumda ellerin çoğunluğu, bu üç gencin asılarak öldürülmeleri için havaya kalkar. Bir başka dönemde asılan üç kişinin Mederes'in Zorlu'nun, Polatkan'ın öcünü almak ister gibidirler.” bu paragrafa kadar okuyana kadar neden asıldıklarını bilmiyodum. Çünkü denizlerin eline hiç kan bulaşmamıştır. İntikammış mesele üç-üç bitirmişler maçı...

Altını çizdiğim satırları yazmak isterdim ama siz bu kitabı okuyun. Sondaki mektuplar ise kitaba ayrı bir hüzün katmış. Bitirdiğimde hatta okurken ağladığım tek kitap...

Tarih halkının özgürlüğü için savaşanları yazar Mustafa Kemal'i yazdığı gibi, Deniz'leri de yazmıştır.  Türküler kahramanların ardından yakılır. Ege'de Efeler için, Çanakkale de şehitler için, Şarkışla da Denizler için...

 06.05.15

Share:

Copyright © Bir İzmirlinin Kaleminden | Powered by Blogger
Design by SimpleWpThemes | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com